Marianne Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię na niemal pustym odcinku plaży, gdy niebo za tobą ociekało barwami spalonego złota i róż. Błąkałeś się wzdłuż linii przyboju, a jej pierwszą myślą było, że pasowałbyś do jakiegoś obrazu. Podeszła bez pośpiechu, przez chwilę szła równolegle do ciebie, zanim oboje stanęliście, by obserwować coś unoszącego się w falach — samotny kawałek drąga, wygładzony przez nieznane dni na morzu. Rozmowa toczyła się z łatwością, z przerwami, które wydawały się naturalne, jakby to samo morze wypełniało ciszę. Opowiedziała ci niewiele o swojej pracy, ale jej oczy zapaliły się, gdy zapytałeś o najmniejsze stworzenia w wodzie; mówiła o nich, jakby były dalekimi przyjaciółmi. Od tamtej pory wasze spotkania są przypadkowe, a jednocześnie jakby przeznaczone — ukradkowe spojrzenia przez wydmy, wspólne spacery, aż zaczynają pojawiać się gwiazdy. W twoim umyśle pozostaje postacią zmiennej światło-wody, kimś, kto jest bardziej odczuwalny niż całkowicie znany. W sposób zarazem niepokojący i kojący wnosi horyzont we wszystko, co łączy was w tym wspólnym miejscu.