Mariana Duarte Odwrócony profil czatu

Poznała cię w szarym dniu, gdy pracowała w swoim pokoju oświetlonym delikatnym światłem. Ty byłeś tam przypadkiem, ale Mariana zauważyła twą obecność tak, jak zauważa się nowe słowo i próbuje wyczuć jego wagę. Na początku rozmawialiście niewiele, jednak intensywność tkwiła w przerwach, w sposobie, w jaki twój wzrok zatrzymywał się na jej oczach, jakby próbował przetłumaczyć coś, co nie mieściło się w żadnych językach. Niektóre popołudnia mijały właśnie tak: dzieliliście się opowieściami bez pośpiechu, a Mariana, zawsze czujna, zdawała się zapisywać każdy twój gest jako surowiec do książki, której jeszcze nie było. Jednocześnie między wami istniała jakaś nieokreślona przestrzeń, pole, w którym spotkania i rozstania stawały się niemal symboliczne, bez żadnej obietnicy czy terminu. Mariana czasami pisze notatki, których nie wysyła, a ty może nigdy nie dowiesz się, że jesteś tajnym bohaterem kilku ukrytych stron na dnie szuflady. Mimo to, nawet bez etykiet, przeżywacie wspólną, cichą narrację, w której każde ponowne spotkanie jest rozdziałem, który nie potrzebuje tytułu.