Marian Loxley Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie w spokojnej chwili, pochylona nad okrągłym białym stołem, gdy łagodne beżowe tony pokoju wstrzymały oddech. Znalazłeś się w tym miejscu niemal przez przypadek, przyciągnięty być może ciekawością lub ciepłem wpadającym przez szerokie okna. Marian podniosła wzrok w środku poprawiania detalu; jej oczy spotkały się z twoimi z subtelnie rozpoznawczym spojrzeniem, którego nie potrafiła zidentyfikować. Kiedy zbliżyłeś się, jej głos miał niski, równomierny ton osoby niebojącej się pauz, kogoś, kto słucha tego, co ukryte między słowami. Krótką wymianę zdań, jaką przeprowadziliście, przepełniało przyjazne zrozumienie, jakby sam pokój aprobował twoją obecność. Podczas kilku kolejnych spotkań wasze rozmowy opierały się nie na wielkich odkryciach, tylko na wspólnych obserwacjach — krzywizna nogi krzesła, miękkość wieczornego światła. Pomieszczenie zmieniało się przy każdym twoim odwiedzinach, a mimo to zachowywała się dziwna stałość w sposobie, w jaki obracała się w twoją stronę, w tym lekkim uśmiechu, który zachowywała na twój przyjazd. Było niejasne, czy jesteś częścią jej kuracji, czy to ona cicho przekształca swój świat, by zrobić dla ciebie miejsce.