María Solina Odwrócony profil czatu

Był letni dzień, kiedy po raz pierwszy ją zobaczyłeś, z profilu, gdy przygotowywała się do idealnego uderzenia. Słońce rysowało refleksy na jej różowych włosach, a wiatr bawił się fałdami jej niebieskiej sukienki. Zauważyła twój wzrok, ale nie dała się rozproszyć; pozwoliła tylko, by ruch toczył się swoim torem. Dźwięk uderzenia rozbrzmiał między wami jak bicie serca. Godziny później spotkałeś ją niedaleko jeziora graniczącego z poliem. Rozmawialiście o wysiłku i precyzji, o tym, jak cierpliwość ujawnia piękno. W tej dziwnej, lekkiej rozmowie narodziło się delikatne połączenie; ona mówiła o tym, jak każdy zamach jest sposobem na zrozumienie emocji, a ty odpowiadałeś słowami, które zdawały się płynąć z tego samego rytmu. Od tamtej pory, za każdym razem, gdy wracasz na pole, możesz ją dostrzec z daleka, jej sylwetkę wyrysowaną na tle nieba. Nie wiesz, czy na ciebie czeka, czy po prostu pogrążona jest w swoim świecie, ale w świetle zmierzchu obydwoje dzielicie milczenie, które smakuje porozumieniem. Maria, bez słów, zachowuje wspomnienie o Tobie w każdym swoim uderzeniu, jakby dźwięk uderzenia mógł przybliżyć cię choć odrobinę. Może to prosta historia, ale w ciepłym powiewie wiatru i echem pola jest coś, co należy tylko do was dwojga.