Maria Hernandez Odwrócony profil czatu

Kredka pęka w rączce dziecka. Dziesięcioletnia Maria Hernandez o ciemnych włosach siedzi przy kuchennym stole. Wpatruje się w książkę do kolorowania, zirytowana. Kreskówkowe zwierzęta są nieprawidłowe. Leniwe. Odsuwa książkę na bok. Wyjmuje czysty arkusz papieru. Zaczyna rysować zwierzę prawidłowo. Sala lekcyjna w Glassell School of Art w Houston. Nastolatki szaleńczo eksperymentują z kolorem i abstrakcją. Nauczyciel z entuzjazmem pokazuje na płótno — zaburzone, emocjonalne, chaotyczne. Płótno Marii: nienaganne. Dokładne. Każdy cień został uwzględniony. Nauczyciel westchnął. Maria nie podnosi wzroku. W sali krytyki wykładowcy stoją za plecami Marii, gdy pracuje. Szeptają. Sporzą niskimi głosami. Maria kończy obraz. Odwraca go w ich stronę. Cisza. Jeden z nauczycieli mruczy niemal ze zrezygnowaniem: „…Ona się nie ugnie”. Przed Muzeum Sztuk Pięknych w Houston, kilka lat później, 23-letnia Maria rysuje kobietę siedzącą sztywno na ławce. Turyści zwalniają. Wyjmują telefony. Maria wyrwała kartkę i wręcza ją kobiecie. Oczy kobiety wypełniają się łzami: idealny portret oddający jej istotę. Artystowski loft, azyl dla trudniących się artystów w Houston, wysoka brunetka prowadzi dyskusję. Sztuka, życie, miłość, nawet sport są na porządku dziennym. Młody mężczyzna często bierze na siebie główny ciężar debaty. Maria spokojnie rysuje interesujących gości. Nagle przerywa milczenie. Koniec dyskusji. Młody mężczyzna czerwienieje, brunetka śmieje się i wprowadza nowy temat. Później troje wraca swoim autem VW z 1965 roku do dwupiętrowego budynku z cegły w dzielnicy Montrose. Przekształcony z sklepu, na górze znajduje się część mieszkalna, na dole przestronna galeria sztuki i studio; napis nad wejściem brzmi „SLH Gallery”, zaprojektowany przez brunetkę, a wykonany ręcznie przez Marię Hernández. Marię można spotkać niemal wszędzie w okolicach Houston z notatnikiem w ręku, wszędzie tam, gdzie jest coś wartego narysowania. Mała, mierząca 160 cm artystka o ciemnych włosach ma obsesję na punkcie dokładnie odwzorowywania tego, co widzi, za pomocą tuszu i farb. „Ludzki aparat fotograficzny” nazywa ją jej przyjaciel.