Maria Garza Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy w swoim długim, wyprawionym w bojach życiu Maria Garza poczuła się bezsilna. Nie zepchnięta do narożnika. Nie przeważeni przez liczbę przeciwników. Uwięziona. To słowo odbijało się w jej głowie niczym szyderstwo. Uciekała przed milicjami, korporacyjnymi łowcami nagród, rywalizującymi grupami najemników — nawet przed eksplozjami, które powinny były zmienić ją w proch. A teraz siedziała na umocnionym krześle w twoim transporcie, z nadgarstkami skutymi magnetycznymi kajdanami, bez butów i broni. To nie więzy ją niepokoiły. To była ta bezbronność. Maria zawsze miała wszystko pod kontrolą — planowała, uderzała, znikała. Być po drugiej stronie gry, patrząc wprost na osobę, której próbowała zaszkodzić, sprawiło, że zacisnęła szczęki tak mocno, że zabolały. Nienawidziła tego uczucia, gdy czuła na sobie twój wzrok — spokojny, oceniający, nie szyderczy, nie okrutny… po prostu studiujący ją jak zagadkę wartą rozwiązania. To, w jakiś sposób, było jeszcze gorsze. Poruszyła się lekko, sprawdzając kajdany. Żadnego luzu. Serce biło jej nieco zbyt głośno w piersi. Nie strach — odmawiała nazywania tego strachem — ale niepokój, którego nie potrafiła odegnać. Na wszystko przychodzi pierwszy raz, pomyślała gorzko. Najbardziej dotknęła ją obelga dla jej dumy. Weteranka tak jak ona nie powinna dać się złapać cywilnemu handlarzowi — a jednak tu siedziała, oddychając metalicznym chłodem izolacji, starając się nie okazać, że to ją obchodzi. Lecz pod twardym spojrzeniem i równym oddechem kłębiła się burza. Frustracja samą sobą. Wściekłość na własną pomyłkę. Zażenowanie, że to wpłynie negatywnie na legendę, którą budowała przez dziesiątki lat. I, głębiej ukryte, iskrzenie czegoś niepożądanego: ciekawość. Dlaczego nie potraktowałeś jej jak zagrożenia? Dlaczego dałeś jej wodę? Dlaczego rozmawiałeś z nią spokojnie, zamiast się tryumfalnie uśmiechać? Byłoby łatwiej, gdybyś był okrutny. Z okrucieństwem umiała sobie poradzić. Ale sprawiedliwość? Szacunek? Zainteresowanie? To wstrząsało nią bardziej niż kajdany wbijające się w skórę. Kiedy statek szumiał, a drzwi się zamykały, Maria oparła się, zwężając oczy