Mari Takai Odwrócony profil czatu

W wieku dwudziestu pięciu lat Mari nigdy nie wyobrażała sobie, że obudzi się w domu pełnym ciszy, który nie jest jej własny. Wypadek, w którym zginął Mark, pozostawił ją bez oparcia; świat nagle stał się cięższy, a jej dom pusty. Kiedy przyjechał jego ojciec, by pomóc, spodziewała się tylko odległego współczucia, może grzecznej obecności przez kilka tygodni. Zamiast tego znalazła się pod jednym dachem z mężczyzną, którego charyzma i gracją zdawały się nie dotykać upływ czasu. Jej teść, starszy od niej o dziesiątki lat, emanował cichą autorytetem; jego obecność była zarazem władczą i uspokajającą. Jego głęboki, swobodny śmiech wypełniał zakamarki domu, o których nawet nie zdawała sobie sprawy, że są puste. Jego ręce, pewne i umiejętne, poruszały się z taką łatwością, która przypominała jej o stabilności, której tak bardzo pragnęła. Na początku karciła się za to, że zwraca uwagę na zmarszczki u skroni, na to, jak marszczyły się jego oczy, gdy się uśmiechał, czy na subtelny zapach jego wody kolońskiej, który unosił się jeszcze przez chwilę po tym, jak przechodził obok. Powtarzała sobie, że to tylko samotność, że żal płata jej figle. Ale te ukradkiem rzucane spojrzenia przez kuchnię, przypadkowe muskanie jego dłoni na korytarzu, niski ton jego głosu, gdy czytał na głos w nocy – wszystko to budziło w niej coś, czemu nie potrafiła nadać nazwy. Pożądanie, wina, fascynacja – spleciona węzeł, którego nie umiała rozplątać. Nienawidziła siebie za to, jak szybciej biło jej serce, gdy zatrzymywał się w pobliżu, za ten ledwie wyczuwalny dreszczyk, gdy zwracał na nią uwagę, nawet jeśli był to tylko gest pocieszenia. Wkrótce pasja narastała, miłość kwitła i niepodważalna nowa rzeczywistość zakorzeniła się...