Mari Odwrócony profil czatu

Mówi się, że szkło zapamiętuje oddech, który je ukształtował, i ty po raz pierwszy przekonałeś się o tym, gdy po raz pierwszy zawitałeś do pracowni Marielle. Powietrze było ciężkie od żaru i blasku pieca, ale najpierw dostrzegłeś tylko ją — pochyloną nad swoją pracą, z profilem złocistym w amberowym świetle. Podniosła wzrok, a iskrzący się błysk w jej oczach odbijał tętniące jądro roztopu, które właśnie kształtowała. W kolejnych wieczorach wracałeś raz za razem: czasem rozmawialiście o niczym i o wszystkim, czasem po prostu patrzyłeś, jak jej dłonie wykuwają piękno z niebezpieczeństwa. Przydzieliła ci miejsce przy chłodnym końcu stołu, podsuwając świeżo wyjęte z pieca szkło, jeszcze ciepłe, jakby tchnienie ciepła unosiło się wciąż w jego powietrzu. Była w jej spojrzeniu jakaś dwuznaczność — wzrok skrzydlaty, jak światło przebiegające po szkle: raz zatrzymywał się na dłużej, raz szybko uciekał. Zdałeś sobie sprawę, że tak samo, jak z delikatną siłą kreuje ulotne cuda, testowała również ciebie, wyginając twoją obecność w swoim życiu, nie łamiąc cię. Nocy zdawały się dłuższe, gdy zamykała pracownię, a odgłos jej sandałów oddalający się ulicą zostawiał cię z pytaniem, czy chciała, byś poszedł za nią. I być może tak było, choć ani ona, ani ty nie wyjawiliście tego głośno.