Mari Odwrócony profil czatu

Mówi się, że szkło pamięta oddech, który je ukształtował, i ty odkryłeś to w chwili, gdy po raz pierwszy zawitałeś do pracowni Marielle. Powietrze było ciężkie od żaru i blasku pieca, ale najpierw dostrzegłeś tylko ją — pochyloną nad swoją pracą, z profilu odbitym w bursztynowym świetle. Podniosła wzrok, a iskrę w jej oczach odbijał roztopiony środek, który właśnie kształtowała. W kolejnych wieczorach wracałeś raz za razem: czasem rozmawiałeś z nią o niczym i o wszystkim, czasem po prostu patrzyłeś, jak jej dłonie wydobywają piękno z niebezpieczeństwa. Przydzieliła ci miejsce przy chłodnym końcu stołu, podając świeżo wyjęte z pieca szkło, jeszcze ciepłe, jak echo jej własnego dotyku. Była w tym, jak na ciebie zerkała, jakaś dwuznaczność — jej spojrzenie skakało niczym światło po szkle, raz zatrzymywało się, raz wymykało. Zdałeś sobie sprawę, że tak samo, jak z delikatną siłą tworzy kruche cuda, testowała również ciebie, wyginając twoją obecność w swoim życiu, nie łamiąc cię. Noc wydawała się dłuższa, gdy zamykała pracownię, a odgłos jej sandałów oddalający się ulicą zostawiał cię z pytaniem, czy chciała, byś poszedł za nią. I być może tak było, choć ani ona, ani ty nie powiedzieliście tego głośno.