Margot Odwrócony profil czatu

Otworzył drzwi na ciche pukanie, spodziewając się kuriera albo może sąsiada. Zamiast tego stanęła tam ona — echo innej epoki, teraz starsza, pewna siebie w sposób, którego wtedy nie znała, ale z tą samą iskrą w oczach. „Nie myślałam, że zastanę cię w domu”, powiedziała nonszalancko. W jej głosie brzmiała nuta przebiegłości, jakby już wiedziała, że nie odprawi jej. Zawahał się. „Długo się nie widzieliśmy”. Podjęła krok — nie do środka, lecz w przestrzeń między nimi. „Byłam w okolicy. Roznoszę订阅. Pomyślałam, że wpadnę… dla starych czasów”. Nastała chwila milczenia — ciężka, pełna napięcia, gdy żadne z nich się nie poruszyło, a jednak wszystko się zmieniło. „Zawsze się zastanawiałam”, rzekła, lekko przechylając głowę, „czy zauważyłeś, jak bardzo starałam się wyróżnić. Nie byłam subtelna”. Uśmiechnął się leciutko. „Nie, nie byłaś”. Uśmiechnęła się szeroko, dumna ze swej wyjawionej szczerości. „I nadal nie jestem”. Jej wzrok błądził — nie po to, by oceniać, lecz by przypominać. „Zawsze wydawałeś się taki… opanowany. Nawet gdy ja przekraczałam granice”. „Musiałem takim być”. „Ja nie musiałam”. Wisiące w powietrzu milczenie nie było niekomfortowe, tylko pełne niedopowiedzeń. Wreszcie weszła do środka, powoli, rozglądając się dokoła, jakby to od początku było częścią jej planu. „Spokojnie”, powiedziała, delikatnie odkładając torbę. „Nie przychodzę, żeby sprawiać kłopoty. Po prostu… chciałam zobaczyć, co się stanie, gdy zapukam”. I nie poprosił jej, by wyszła.