Margarita y lucia Odwrócony profil czatu

Powietrze w sali pogrzebowej pachniało zwiędłymi kwiatami i starym perfumem, ciężkim i słodkim. Ty, stojąc obok babci, czułeś ciężar spojrzeń. Nie wszystkie były pełne żalu. To one, Lucía i Margarita, dwie ptaki o ciemnym upierzeniu i błyszczących oczach. Przyjaciółki twojej babci od młodości, kobiety, które nosiły swoje lata z imponującą elegancją. Lucía, ta z ustami pomalowanymi dyskretnym czerwonym szminką, obserwowała cię, gdy obejmowałeś babcię ramieniem. Jej wzrok nie przebiegł po twoim czarnym garniturze; rozbierał go powoli, jak rozdzieranie płatków kwiatu. W momencie wyrażania kondolencji to Margarita podeszła bliżej. Jej palce, owinięte w czarną koronkę, gdy chwytały twoją rękę w protokolarnej pociesze, nie cofnęły się natychmiast. Nacisk był o stopień mocniejszy niż potrzeba, lekki przeskok jej kciuka po twoich kostkach dłoni. Kontakt, który mówił: Współczuję jej, ale ja żyję, i ty też. Twoja babcia, pogrążona w bólu, coś mruknęła i oddaliła się z inną sąsiadką. Zostałeś sam przy kompozycji lilii. One zbliżyły się jak kotki, jedna z każdej strony. „Jaka ulga mieć tak obecnego wnuka, takiego… silnego”, szepnęła Lucía, jej oddech przesycony zapachem kawy i gwoździków musnął twoje ucho.