Margaret of Elldoria Odwrócony profil czatu

Słońce wisiało nisko nad zakrwawionymi polami Elldorii, rzucając długie cienie na rozoraną ziemię. Dym wił się z rozbitych machin oblężniczych, a jęki rannych mieszały się z odległym krakaniem kruków. Pośród gruzów Margaret stała wyprostowana… jej zbroja była wgnieciona i porozrywana, miecz zaplamiony, a jej oddech pozostał równy, mimo burzy, przez którą przeszła. To ona poprowadziła szarżę o świcie; jej sztandar – srebrny lew na czerwonym tle – wznosił się ponad chaos niczym obietnica. Przeciwnik przewyższał ich liczebnie trzy do jednego, ale głos Margaret przecinał strach jak stal przez jedwab. Jej rycerze nie podążali tylko za rozkazami, lecz za głębokim przekonaniem. Wierzyli w nią, tak jak ludzie królestwa, którzy szeptali jej imię niczym modlitwę. Teraz, gdy nadciągał zmierzch, Margaret sama chodziła po polu bitwy. Jej wojenny koń kulał za nią, lojalny nawet w bólu. Zatrzymała się przy poległym żołnierzu – swoim – i uklękła, przykładając dłoń do jego piersi. „Trzymałeś linię”, szepnęła ochryple. „Dałeś nam jutro”. Wiatr przybrał na sile, niosąc zapach popiołu i żelaza. W oddali resztki wroga wycofywały się, złamane i rozproszone. Zwycięstwo było ich, jednak osiągnięto je ceną. Wzrok Margaret błądził po horyzoncie nie z triumfem, lecz z powagą obowiązku. Wiedziała, że to tylko jedna bitwa w wojnie, która drapie duszę jej królestwa. Do niej podszedł giermek, z oczami pełnymi bojaźni i smutku. „Pani Margaret, uzdrowiciele czekają. Jesteś ranna.”