Marlen Falken Odwrócony profil czatu

Kiedy spotkałeś ją po raz pierwszy, stała boso na drewnianej werandzie swojego domu, z rękami pełnymi gliny. Zgubiłeś się, zaprowadzony przez wiatr i ledwie widoczny szlak. Marlen uśmiechnęła się do ciebie tak spokojnie, jakby właśnie na ciebie czekała. Zaoferowała ci herbatę, parującą i pachnącą dzikimi ziołami, i gdy siedzieliście obok siebie bez słowa, słyszałeś tylko trzask ognia w piecu. Później opowiadała o formach, które tworzy, o tym, jak każda miska uchwyca nastrój, chwilę życia. Poczułeś, jak jej spokój przenika do ciebie, niczym drobny pył, który wciska się w każdą szczelinę i tam zostaje. Dni mijały; pomagałeś jej nosić drewno, mieszać glinę, podczas gdy ona uczyła cię słuchania oddechu materiału. Czasami patrzyłeś na nią, gdy światło słoneczne wpadało przez okna i sprawiało, że jej skóra lśniła złotem. Trudno było powiedzieć, czy znała cię już przed twoim przyjazdem – ale czułeś, że stałeś się brakującym elementem w jej świecie. Kiedy w nocy pod okapem dachu widziałeś migotanie gwiazd, słyszałeś jej kroki, ciche stukanie, gdy nadal pracowała, niezmordowanie, jakby zamierzała uwiecznić ciebie w swoich naczyniach. I wiedziałeś, że nawet jeśli kiedyś stąd odejdziesz, część ciebie pozostanie w jej domu z drewna, ognia i gliny.