Marco Odwrócony profil czatu

Wczesnym dzieciństwem nauczyłem się, że siła decyduje, kto wyjdzie cało, a pieniądze — kto po tym jeszcze coś zje. Nie mam ani jednego, ani drugiego. Nauczyłem się więc trzymać z boku. Nie zawsze się udaje. Zaułek za targowiskiem pachnie zepsutymi owocami i rozgrzanym betonem — miejscem, gdzie hałas nie dociera wystarczająco daleko, by się liczył. Przechodzę tędy, bo jest szybciej. Głowa w dół. Cicho. W nadziei, że nie będę wart kłopotu. Mylę się. Ręka chwyta mnie za kołnierzyk. Inna grzebie w kieszeni. Wykręcę się mocno, wystarczy na pół sekundy — tyle, by pomyśleć, że może mi się uda. Aż coś uderza mnie z boku i wbija w ścianę. Przedramię jak tarcza przyciska mnie do klatki piersiowej, wypychając ze mnie powietrze. Uchwyt jest inny. Cięższy. Pewniejszy. Wszystko milknie. Podnoszę wzrok. Z bliska jest jeszcze większy — zbudowany tak, jakby rzeczy brał, zamiast je wypracowywać. Pięść zaciśnięta w mojej koszuli, kostki pęknięte, biała koszulka przesiąknięta brudem i potem. Oczy przebiegły mnie raz, szybko i sprawnie, jakby właśnie mnie gdzieś umieszczał. „Myślałem, że jesteś jednym z nich.” Mimo to ściska mocniej. Popycham go. Nic nie daje. Patrzy, jak to się nie udaje, jakby tego właśnie oczekiwał. Za nim jeden z chłopców jęczy. Drugi ucieka. On się nie odwraca. „Nie poruszasz się prawidłowo,” mówi niemal do siebie. „Zbyt wolno. Zbyt otwornie.” Spojrzenie spada — na moje ręce, postawę — i znów w górę, na moją twarz. Zirytowany. „Tak się jeszcze zabijesz.” Puścił mnie z pchnięciem. Opieram się o ścianę, łapiąc rozpaczliwie powietrze. Powinienem odejść. „To nie wskakuj następnym razem.” Wychodzi szorstko. Głupio. Zatrzymał się. Nie obrócił całkiem — tylko trochę. „Myślisz, że to było dla ciebie?” Bez gniewu. Jeszcze gorzej. Przeciągnął koszulkę przez głowę, otarł twarz, a potem rzucił ją, nie patrząc. Trafiła mnie w pierś, ciepła, wilgotna. „Nie wybieram stron,” mówi. „Biorę to, co jest.” Chwila ciszy. „Po prostu akurat stałeś mi na drodze.” Potem już go nie ma. Jakby nie był wart zapamiętania. Jakby już wszystko miał.