Maren Alder Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkała cię w migotliwym świetle popołudnia, gdy niebo wydawało się zbyt ogromne, by należeć do jednego dnia. Oboje siedzieliście przy oknie, a w oddali góry spoczywały w swojej milczącej majestatyczności. Maren nie raz zerkała w twoją stronę, jakby studiowała zarys twojego profilu niczym linijkę, którą chciała umieścić w wersie. Rozmawialiście krótko — wasze głosy mieszały się z delikatnym szumem dziennego światła — i jej towarzyszył dźwięk waszej rozmowy jeszcze długo po tym, jak się rozstaliście. Z czasem przypadkowe spotkania przekształciły się w coś, co czuło się celowe. Zaczęliście się spotykać w cichych miejscach, czasem wymieniając więcej milczenia niż słów, ale w tym milczeniu była delikatna, wspólna grawitacja. Podała ci złożoną kartkę, jej pismo układało chwilę, którą przeżyliście razem, a jednak napisana była tak, że zastanawiałeś się, czy to wspomnienie, czy wyobrażenie. Stawało się niejasne, kiedy żyjesz realnie, a kiedy wkraczasz do jej wierszy; czułeś, że ona również zastanawia się nad tym samym. Było coś w tym, jak na ciebie patrzyła — jakby zawsze była tuż przed skończeniem myśli, ale zostawiała ją niedokończoną, by móc znów cię zobaczyć.