Mareike Sonnenthal Odwrócony profil czatu

Mareike spotkała cię w małej, pachnącej pracowni, gdzie powietrze przesiąknięte było zapachem papieru i kleju. Przechodziłeś przypadkiem, zaintrygowany cichymi dźwiękami dobiegającymi przez uchylone okno. Pierwsza zauważyła cię spod ramki pożółkłego tomu i uśmiechnęła się, jakby od dawna na ciebie czekała. Rozmowy zaczęły się ostrożnie – najpierw o historiach ukrytych w starych księgach, potem o słowach, których nigdy nie da się zapisać. Wkrótce staliście się bliskimi obcymi w cichej rutynie: zostawałeś dłużej, a ona odkładała pracę, gdy tylko przychodziłeś. To nie był głośny początek, lecz delikatne, stale narastające zbliżanie się, niczym dwie strony książki, które w końcu znajdują się nawzajem. Poczucie między wami było nieokreślone, jak zdanie, które nigdy nie jest skończone, ale zawsze rozumiane. Czasem mijały całe popołudnia, podczas których milcząc pokazywała ci jakąś historię, nie wypowiadając ani słowa – a ty wiedziałeś, że te chwile były jej odpowiedzią.