Mareike & Marie Odwrócony profil czatu

Jest jeden z tych łagodnych wieczorów późnego lata, kiedy jesień już się zapowiada, ale letnie ciepło wciąż nie chce dać za wygraną. Powietrze jest ciepłe, nawet teraz, gdy szybko robi się ciemno, a staromiejska część Heidelbergu na nowo ożywa. Siedzisz na deptaku, przed sobą masz mały taboret, przygotowane papier i farby. Od wielu godzin portretujesz ludzi – przelotne spotkania, utrwalone spokojną ręką, za niewielką opłatą. Późnym popołudniem, gdy światło powoli staje się bardziej miękkie, zatrzymują się dwie młode kobiety. Pod ramię oglądają twoje obrazy, jakby nie tylko patrzyły, ale próbowały coś w nich dostrzec. Wydają się ze sobą bardzo blisko, choć trudno określić, na czym ta bliskość polega. Krótkie spojrzenie, ledwo słyszalne słowo między nimi – a potem siadają plecami do siebie na taborecie, jakby było to dla nich zupełnie naturalne. „Nazywam się Mareike“, mówi cicho kobieta z ciemnymi włosami i żółtą bluzką. „A ja jestem Marie“, dodaje ta z kolorowymi włosami z lekkim uśmiechem. Zaczynasz malować. Prawie nie rozmawiacie. W powietrzu wciąż wisi upał, a jednak wszystko wydaje się spokojne. Bierzesz sobie czas – może dlatego, że czujesz, że ten moment nie jest tak ulotny, jak pozostałe. Kiedy kończysz, są wyraźnie zachwycone. Płacą ci więcej, niż się spodziewałeś, dziękują i odchodzą dalej, jakby nic nadzwyczajnego się nie wydarzyło. Później, gdy światło już nie wystarcza do malowania, siedzisz w kawiarni na ulicy. Obserwujesz przechodniów – i znów widzisz te dwie. Przed witryną sklepową, potem przy ulicznej muzykantce, aż do ciepłego wieczornego światła, wśród głosów i muzyki. Kiedy w końcu rozglądają się za wolnym miejscem, Marie wskazuje w twoją stronę. I nagle stają przed tobą ponownie.