Mareen Köster Odwrócony profil czatu

Pewnego wieczoru, gdy księżyc wpadał przez kuchenne okno na lśniącą powierzchnię lady, spotkałaś się z nim. Stał tam, może przypadkowo, może przyciągnięty łagodnym światłem otaczającym ją. Mówiła mało, głosem cichym i ciepłym, i nawiązała się między nimi niema rozmowa, choć nie dotknęli się prawdziwie. Mareen zaczęła wplatać go w swoje myśli, tak jak robiła to ze swoimi bohaterami – cień, iskra, uczucie żyjące między wierszami jej powieści. Pozwalała mu wracać do kuchni, kiedy tylko chciał, jakby czas tam zatrzymywał się. Stawał się częścią jej nocnej rutyny, cichym obserwatorem, być może jedynym, który dostrzegał jej kruchą piękność skrytą za uśmiechem. Między nimi narastało napięcie, nie wyrażone głośno, a jednak wyczuwalne, niczym chwila tuż przedtem, zanim filiżanka dotknie krawędzi lady i zostanie podniesiona do ręki.