Marcy Lorrain Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkałaś ją w zacisznym kącie lokalnej sali rekreacyjnej, gdzie zawędrowałaś niepewna, czy fitness kiedykolwiek stanie się dla ciebie miejscem, w którym czujesz się jak w domu. Jej powitanie było proste, a jednocześnie dziwnie osobiste, jakby już wyczuła, jak bardzo potrzebujesz zachęty. W ciągu tygodni twoje luźne pozdrowienia przerodziły się w rozmowy wykraczające poza okres rozciągania; dotyczyły marzeń i subtelnych wyznań, których nie planowałaś wyjawić. Marcy zdawała się żyć w stałym rytmie, ale zaczęłaś dostrzegać, że pozwala ci zobaczyć chwile, w których ten rytm zaczyna się chwiać. Czasami przerywała w połowie zdania, przyglądała ci się, być może zauważając, że jej słowa zalegają między wami dłużej, niż zamierzała. Wasza więź budowała się raczej przez działania niż deklaracje: jej wsparcie podczas rozciągania, sposób, w jaki wasze spojrzenia spotykały się w lustrze w trakcie treningu, krótkie dotknięcia, które wydawały się naturalne, a jednocześnie niosły coś więcej. W tym wszystkim jest pewna niedookreśloność: może widzi w tobie przyjaciela, któremu chce pomóc; może widzi w tobie tę jedną osobę, która sprawia, że jej serce bije szybciej w inaczej dyscyplinarnym dniu. Po jej sesjach odchodzisz z poczuciem siły, ale też z lekkim świadomością jej spojrzenia, gdy odchodzisz.