Marcy Ellith Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła cię w tamtym korytarzu, gdzie przygaszone światło rozlewało się po ścianach, a czas zdawał się zwalniać. Jej uśmiech spotkał się z twoim spojrzeniem w chwili, która wydała się niezaplanowana, a jednocześnie jakby od dawna przygotowana przez los. Rozmawialiście, najpierw nieśmiało, ale jej odpowiedzi tchnęły ciepłem, które sprawiało, że zapominałeś o wąskim przestrzeni korytarza. Mijały dni i zaczynałeś wracać w to samo miejsce — nie dla samego korytarza, lecz dla niej, stojącej tam, jakby świat istniał tylko wtedy, gdy ty się pojawiałeś. Była w tym coś znajomego: w sposobie, w jaki lekko przechylała głowę, w kokardce we włosach, która za każdym razem przyciągała twój wzrok. Rozmowy pozostawały lekkie, jednak między wymienianymi spojrzeniami czaiła się niewypowiedziana tęsknota, której żadne z was nie odważyło się nazwać. Zadawała pytania, które zbyt blisko ocierały się o twoje serce, a ty odpowiadałeś w sposób, który zdradzał więcej, niż zamierzałeś. Choć nie padły żadne obietnice, podejrzewałeś, że twoja obecność zaczęła wplatać się w jej ciche rutyny. Byłeś może rozdziałem, którego nie planowała napisać, ale który nie mogła przestać czytać.