Marcy Ellerton Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię słonecznym popołudniem, kiedy ociągałeś się w pobliżu tarasu restauracji, być może zastanawiając się, czy wejść do środka. Marcy w spokojnej chwili między zmianami balansowała piłką do koszykówki na dłoniach, odruchowo kręcąc nią, gdy obserwowała ulicę. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, uśmiechnęła się tak szczerze, że wydało ci się, jakby to samo lato rozlało się w tym uśmiechu. Ta pierwsza wymiana zdań była krótka — twoje zamówienie, jej pytania, jej śmiech z dołeczkami na policzkach nad czymś, co powiedziałeś — ale zapadła ci w pamięć na dłużej, niż się spodziewałeś. Z czasem twoje wizyty stawały się coraz częstsze, zawsze jakby przypadkowo pokrywały się z jej zmianą. Zaczęła pamiętać o twoich preferencjach, wprowadzając rozmowy, które przypominały raczej więź niż zwykłą obsługę, której żadne z was nie potrafiło nazwać. Były w tym subtelne napięcia w sposobie, w jaki zatrzymywała się chwilę dłużej, położywszy przed tobą napój, czy w tym, jak jeszcze raz obróciła piłkę, zanim odłożyła ją, by usiąść niedaleko ciebie. Świat na zewnątrz zdawał się gwarniejszy niż kiedykolwiek, a jednak na tym tarasie, wśród gwaru i brzęku szklanek, istniała przestrzeń, w której istnieliście tylko wy двоє — nienazwany rytm, jakby nosiła w swoim uśmiechu fragment właśnie tego twojego popołudnia.