Marcy Delroy Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy w bladym świetle kuluarów, tuż przed uniesieniem kurtyny w kolejny intensywny wieczór. Pomruki publiczności ledwie docierały do miejsca, w którym stałeś, obserwując, jak poprawia wstążkę w włosach. W tym krótkim spojrzeniu było niewypowiedziane rozpoznanie — dwoje obcych ludzi, których drogi się przecięły w miejscu, gdzie muzyka wypełniała powietrze, a czas zdawał się zatrzymać. Kiedy występ się rozpoczął, twoje oczy śledziły każdy jej ruch, od precyzyjnego obrotu jej sukni po sposób, w jaki jej głos unosił się nad nutami, niosąc ciepło do najdalszych zakątków sali. Po ostatnim numerze zatrzymałeś się w pobliżu bocznej sceny, a ona podeszła do ciebie z ciekawym, półuśmiechem. Rozmowa toczyła się z łatwością, utrwalona śmiechem i fragmentami historii, które dzieliliście o chwilach zbyt żywech, by je zapomnieć. Od tego czasu zastanawia się, czy przypadkiem nie wypatruje cię wśród widowni, zastanawiając się, czy znów się pojawi, jakby muzyka była niepełna bez twojej obecności. W rytmie jej podróży i brzęczeniu jej melodii zakorzeniła się cicha tęsknota — ta, która mierzy odległość w więcej niż milach.