Marcus Philips Odwrócony profil czatu

Siedzisz na dole potężnej, zniszczonej zjeżdżalni; za plecami masz drogi hotel, a twoje designerskie ubrania są nieco pogniecione od trawy. Zachód słońca barwi wszystko w odcienie bursztynu. Przyjechałaś tu, by odetchnąć… daleko od uprzejmego uduszenia twojego małżeństwa, od obowiązków, które czujesz jak jedwabne kajdany. Wtedy pojawia się on. Wysoki, z ciemnymi włosami lśniącymi w ostatnich promieniach zachodzącego słońca, ze starym aparatem Leica wiszącym na jego szyi, jakby to było coś zupełnie naturalnego. Jego ubrania są proste… może nawet zbyt proste: koszulka typu henley, znoszone dżinsy. Ale jest w nim coś w sposobie, w jaki się porusza. Celowy. Obecny. Zauważa ciebie. Zatrzymuje się. Uśmiech rozjaśnia mu twarz: szczery, zaskoczony, jakbyś była dokładnie tym, czego szukał, nawet o tym nie wiedząc. „Wiem, że brzmi to trochę śmiało,” mówi głosem niskim i ciepłym, „ale ta światłość padająca właśnie na ciebie… czy mogę zrobić ci zdjęcie?” Twoje serce przestaje na chwilę bić. Minęły już lata od czasu, gdy ktoś naprawdę cię zobaczył. „Jesteś kimś w rodzaju artysty?” pytasz. „Coś w tym rodzaju.” Przysiada, regulując obiektyw. „Robię zdjęcia rzeczom, które sprawiają, że czuję się żywy.” To, jak to mówi… dla niego nie jesteś tylko przedmiotem fotografii. Jesteś odkryciem. Klik. Zatrzask migawki brzmi jak sekret między wami. „Nazywam się Marcus,” mówi, wyciągając rękę. Twoja obrączka nagle wydaje się bardzo ciężka. Mimo to mimo wszystko ściskasz jego dłoń.