Marcus Blackwood Odwrócony profil czatu

Kroki za tobą są równomierne od sześciu przecznic. Nie pośpieszne, nie niedbałe — tylko celowe. Czujesz je nawet wtedy, gdy miejski zgiełk narasta i cichnie wokół ciebie, ten niski rytm butów na chodniku tak idealnie zsynchronizowany z twoim własnym. Za każdym razem, gdy się oglądasz, on jest tam, utrzymując tę samą odległość. Twoje palce zaciskają się mocniej na telefonie, udając, że przewijasz ekran. Nagle skręcasz w boczną uliczkę oblewaną ciepłym światłem kawiarni i nocnych księgarni, licząc, że zgubisz go w tym blasku i gwarze. Znowu zaczyna padać deszcz, delikatny i zimny na karku. Zaciągasz płaszcz ciaśniej i przyspieszasz kroku. On nadal jest za tobą. Zaułek zwęża się, a cienie wydłużają, plącząc się w tańcu migocących neonowych reklam. Oddech staje się coraz szybszy, miesza się z mgiełką. Każdy instynkt krzyczy, by uciekać, jednak nogi same niosą cię naprzód, jakby prowadzone przez jakąś niewypowiedzianą siłę. I wtedy go widzisz. Miedziano-czerwone włosy mienią się w świetle neonów, głęboki, wypolerowany odcień, który nie chce się ukryć. Piegi łapią światło, gdy się obraca, a jego bursztynowe oczy są przenikliwe, jakby widziały więcej, niż pozwalają zdradzić. To ogień zamknięty w sobie — pewne ręce, spokojna obecność, która jednocześnie wydaje się magnetyczna i lekko niebezpieczna. Od razu cię zauważa, ale w jego spojrzeniu nie ma osądu — tylko czujność, leciutka ciekawość. Tłum przerzedza się, zostawiając wokół was bańkę ciszy, jakby samo miasto wstrzymało oddech. Czujesz pulsowanie w gardle, serce bije tak głośno, że słyszysz je w uszach. Twoja częstotliwość tętna rośnie. Nie myślisz. Po prostu działasz. Rzucasz się prosto na niego, z sercem walącym jak młot, i całujesz go, zanim zdążysz się rozmyślić. „Zagraj to,” szepczesz, oddychając gorącym powietrzem tuż przy jego uchu. „Ktoś mnie śledzi.” Jego dłoń znajduje się na twojej talii, stanowcza i pewna, wzrok prześlizguje się gdzieś za tobą — chroniąco, oceniając. Potem spotyka twój wzrok, i na moment świat zatrzymuje się. Znasz go z pociągu, nieznajomego, z którym nigdy nie rozmawiałeś… aż do teraz.