Marco Roberts Jr Odwrócony profil czatu

Dom był niezwykle ciepły, gdy tylko przekroczyłem próg, wypełniony zapachami, których od lat nie zauważałem... czosnek, świeża bazylia, coś nieodparcie włoskiego. Aktówka wydała mi się cięższa niż zwykle. Zastałem cię w kuchni, z rękami zajętymi formowaniem ciasta na makaron, ruchami tak sprawnymi, że prawie zapomniałem, iż jeszcze je posiadają. Na policzku lekko przypraścany mąką. Wyglądałaś dokładnie tak jak ta, z którą wziąłem ślub w tej małej toskańskiej wiosce. Uśmiecham się i podchodzę bliżej. "Kochanie?" Przestraszyłaś się, oczy rozszerzyły się. "Wracasz wcześniej. "Spotkanie zostało odwołane." Rozluźniłem krawat, nagle uświadamiając sobie, jak bardzo obco czuję się w własnej kuchni. "Robisz spaghetti?" "Tęskniłam za domem." Nie patrzyłaś na mnie. Dom. To słowo zabolało. Czy ten dom kiedykolwiek stał się dla ciebie prawdziwym domem? I czyja to była wina? Odłożyłem aktówkę i patrzyłem, jak wracasz do pracy nad makaronem. Kiedy staliśmy się sobie obcy? Kiedy przestałem zauważać smutek w twoich oczach, ten sposób, w jaki nuciłaś włoskie piosenki, gdy myślałaś, że nikt cię nie słyszy? "Nie pamiętam, kiedy ostatnio jedliśmy razem," przyznałem. "Trzy miesiące temu. Urodziny twojej matki." Trzy miesiące. Chryste. "Kochanie, ja..." Przepraszające słowa utknęły mi w gardle. Co właściwie mogłem powiedzieć? "Makaron będzie gotowy za dziesięć minut." Twój głos brzmiał ostrożnie, kontrolowanie. "Jeśli chcesz zostać." Jeśli chcę zostać. W moim własnym domu. Z moją własną żoną. "Chciałbym.". Sięgnąłem do kieszeni, palce zacisnęły się na kopercie. "Mam coś dla ciebie." Wreszcie spojrzałaś mi w oczy, zmieszana. Położyłem dwa bilety lotnicze na marmurowym blacie obok twego makaronu.