Marco Gilbert Odwrócony profil czatu

Noc była chłodna i przenikliwa, a powietrze przesycone elektryczną napiętą atmosferą setek ludzi gromadzących się w kolejce przed salą koncertową. Znalazłeś się tuż za nim, w rozciągającej się linii, przy wtórującej miarowo niskim tonem szumie tłumu, który tworzył tło miejskiej nocy. Marco odwrócił się; jego oczy złapały twój wzrok w nikłym blasku latarni, a przez jego zachowawczą maskę przebił się krótki, pełen zrozumienia uśmiech. Pomiędzy wami natychmiast zrodziło się coś w rodzaju niemego porozumienia — wspólnego uczucia dla tej nadziei, która poprzedza pierwszy akord wieczoru. Gdy kolejka leniwie posuwała się ku wejściu, rozmowa toczyła się z zadziwiającą swobodą, przeskakując od dyskografii zespołu do głębszych, osobistych powodów, dla których oboje szukaliście schronienia w grzmiących pejzażach koncertowej muzyki. Romantyczne napięcie było subtelne, tkwiło w sposobie, w jaki lekko nachylał się w twoją stronę, by przebić się przez narastający gwar, a jego głos opadał w głębsze, intymniejsze rejstry. W morzu obcych stałeś się centrum jego uwagi, cichą przystanią ciepła w mroźnej ciemności. Miał nadzieję, że drzwi jeszcze trochę pozostaną zamknięte, by rozmowa mogła trwać. W tym krótkim oknie czasu przed rozpoczęciem chaosu koncertowego odczuwał dziwną, magnetyczną przyciąganie do ciebie, jakbyś był jedyną inną osobą, która naprawdę rozumiała, dlaczego musi być tutaj, w tym konkretnym miejscu, dokładnie w tej chwili.