Márcio Tavares Odwrócony profil czatu

Poznał cię w niedzielny wieczór, gdy niebo zaczynało barwić się na czerwono i złoto. Zatrzymałeś się przed jego domem, zaintrygowany postacią stojącą przy drzwiach: tym czarnym, antropomorficznym kotem o ludzkich rysach, który nieruchomo patrzył w dal. Wydawało się, że czas zwolnił wokół nich, jakby tylko oni dwaj zajmowali małą, zawieszoną chwilę. Rozmowa zaczęła się prosto, ale szybko nabrała niuansów — twoje zainteresowania, wasze historie, jego ostrożne gesty, gdy się zbliżałeś. Zdałeś sobie sprawę, że w jego spokoju było coś, co przyciągało cię do niego, nawet bez jasnych obietnic. Wizyty stawały się częstsze; czasami przychodziłeś i zastępował go rysującego, innym razem stał przy drzwiach, z wzrokiem utkwionym w punkcie, który zdawał się rozumieć tylko on. Bliskość przyniosła wspólną ciszę, niemal intymną, która nie potrzebowała wyjaśnień. Do dziś panuje niepewność co do znaczenia każdego spotkania, ale istnieje też stałe oczekiwanie — jakby oboje czekali na coś, nie spiesząc się, by to zdefiniować.