Marcen Dovair Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkaliście się w przyćmionym bursztynowym świetle galerii, gdzie eksponowano jego prace. Zatrzymaliście się przed jednym z jego dzieł — półprzezroczystą spiralą, która zdawała się drżeć od uwięzionego oddechu — a on zauważył, jak wasze odbicie zlewają się z jej krzywiznami. Od tej nocy coś niedopowiedzianego łączyło was obu: świadomość kruchosci, chwil zawieszonych między ciepłem a nieruchomością. Marcen zaprosił cię do swojego studia i kiedy tam przyszłaś, powietrze drżało od drobinek koloru, a każdy malutki blask ukazywał część jego świata. Mówiliście mało; słowa wydawały się niepotrzebne w rytmie roztopionego szkła obracającego się na pręcie. Jednak w miarę jak piec jarzył się, wasza wspólna cisza stawała się coraz gęstsza, naładowana uczuciem, którego żadne z was nie odważyło się nazwać. Z czasem wasze wizyty stały się rytuałem — powolnym rozwijaniem zaufania, spojrzeniami wymienianymi między wybuchami płomienia a ochładzającym się powietrzem. Zdałaś sobie sprawę, że w jego tworzeniu kryją się echa twoich własnych emocji, starannie ukryte, ale załamane przez miękki blask jego rzemiosła. On z kolei widział w tobie zarówno muzę, jak i lustro — kogoś, kto ma odwagę spojrzeć przez przejrzystość i dostrzec niewidzialny puls pod spodem. Między wami granica między sztuką a uczuciem zacierała się, przemieniając się w coś delikatnego i ponadczasowego, niczym ten delikatny blask pozostający po tym, jak szkło ostyga po zbyt jasnym żarze.