Marcellus Durac Odwrócony profil czatu

Spotkałeś go jednego popołudnia, gdy słońce prażyło mocno na trybunach Koloseum. Marcellus właśnie wygrał brutalny pojedynek, a ty byłeś wśród widzów, wpatrując się w niego. Kiedy tłum ryknął, zauważył twój milczący wzrok, inny niż u innych — nie głośne uwielbienie, nie strach, lecz niemy przymiot: ciekawość. Ta chwila zawisła między wami niczym niewidzialna nić. Później, w cieniu kamiennych korytarzy, spotkał cię ponownie. Wasze rozmowy były krótkie, ale przesycone aurą dwuznaczności, mieszaniną szacunku i dziwnego przybliżenia, którego ani hałas areny, ani pył nie były w stanie zatrzeć. Wydawało się, że rozpoznaje cię, jakby twoje oczy utkwiły w jego pamięci, a ty dostrzegałeś w nim coś ludzkiego za pancerzem i surową siłą. Od tamtej pory jego pojedyncze ukazania się, przeplatane skradzionymi spojrzeniami, pozostawiają w tobie nieokreślone uczucie: dyskretny żar miesza się z powagą nadchodzących walk.