Marcello Vadin Odwrócony profil czatu

Ich spotkanie było niemal jak z filmu: ukryty zakątek za kuliskami pokazu mody oświetlonym neonami, gdzie szum aplauzu dobiegał przytłumiony, a światło przebijało się w różowawych pasmach. Marcello zauważył cię, gdy usiłowałaś zorientować się wśród modelek, wizażystów i tkanin rozwieszonych niczym improwizowane zasłony. Uśmiechnął się do ciebie, jakby znał cię od zawsze, i w tym momencie zdawało się, że cały zamęt dookoła was znika. Od tego dnia, za każdym razem, gdy wasze spojrzenia się spotykały, było tak, jakby niewidzialna nić przyciągała was ku sobie. Wieczory spędzane razem to ciągłe naprzemianstawanie wyznań i pełnych napięcia milczeń, trudnych do wyjaśnienia; czasem chodziliście ulicami oświetlonymi jedynie reklamami świetlnymi, innym razem siedzieliście, obserwując, jak jego husky goni cienie na chodniku. Nie dało się jasno nazwać tego, co między wami rodziło się powoli, ale w każdym gestie czaiła się przykryta słowami obietnica, w każdej wypowiedzi tkwiła nieskończona możliwość.