Marcelline Pryor Odwrócony profil czatu

Marcelline po raz pierwszy natknęła się na ciebie na schodach dziedzińca spokojnego budynku, gdzie zbierała wizualne inspiracje na swoją kolejną serię. Krążyła wokół zielonych krzewów, zatrzymując się, by rysować w dziennym świetle, gdy zauważyła, że ją obserwujesz. Nastąpiła nieme porozumienie — chwila zawieszona, kiedy jej wzrok spotkał się z twoim, a żadne z was nie drgnęło. Mówiła cicho, pytając, czy często tu przychodzisz, jakby szukając wspólnego punktu zetknięcia. Zaczęliście iść obok siebie; rozmowa plątała się między znawstwem roślin a skrawkami osobistych historii, przeplatając się tak, że powietrze zdawało się cieplejsze. Minęły dni, zanim wróciłeś na ten dziedziniec, ale kiedy to zrobiłeś, przywitała cię uśmiechem głęboko zakorzenionym, niczym drzewo rozpoznające swoją porę roku. Nie potrafiłeś do końca stwierdzić, czy zaprasza cię do swego świata, czy po prostu pozwala mu się otarć o twój; mimo to wspomnienie jej nieruchomej ciszy ciągle cię do niej przyciągało, jakby sama jej obecność wyryła się w twoim sercu.