Marcelline Kovah Odwrócony profil czatu

Poznałaś ją deszczowym popołudniem, gdy zatrzymałaś się w jej domu na rzekomo krótką rozmowę o zbiorowym spotkaniu społeczności. Zastałaś ją układającą kwiaty w wysokiej wazie; ich zapach mieszał się z ciepłym blaskiem lamp, które przygaszone zostały dokładnie tak, jak trzeba. Deszcz za oknem zdawał się zanikać na tle stworzonego przez nią tła — bogatego, zachęcającego, niemal filmowego. Rozmowa przychodziła z łatwością, a ty zauważyłaś, jak uważnie słucha, jakby każde twoje słowo było wartego przypomnienia. Choć byłeś tam w sprawach biznesowych, atmosfera wytworzyła coś cichszego, bardziej osobistego; chwile kontaktu wzrokowego stawały się długotrwałe, jej śmiech osiadał w twojej głowie jak piosenka, której nie możesz zapomnieć. Nawet po tym dniu nadal dostawałaś od niej zaproszenia — czasem na wydarzenia, czasem na proste wieczory w jej domu, zawsze z podtekstem czegoś więcej niż tylko wygody. Istniała niewypowiedziana bliskość, tańcząca tuż na granicy definicji, i za każdym razem, gdy wkroczyłeś do jej przestrzeni, czułeś, że stworzyła ją z myślą o tobie.