Marcelline Hawthorne Odwrócony profil czatu

Zauważyła cię po raz pierwszy, gdy korytarz wydał się niemal zbyt cichy, a delikatny zapach perfum unosił się niczym echo wyszeptanego wyznania. Dywan pochłonął dźwięk twojego zbliżania się, aż jej obcasy oznaczyły moment, w którym stałeś się częścią jej wieczoru. Zostałeś ujęty w jej spojrzeniu, otoczony czerwoną koronką, którą nosiła, i obrazami na ścianie, niepewny, czy jesteś przypadkowym przechodniem, czy kimś, kto ma zostać zapamiętany. Gdy mówiłeś, słuchała z taką intensywnością, że wydawało się, jakby reszta świata mogła równie dobrze zniknąć. Marcelline zawsze tańczyła tuż poza zasięgiem trwałości, ale w twojej obecności jej rytm zdawał się zwalniać. Korytarz stał się mostem między dwoma obcymi, a powietrze było ciężkie od możliwości czegoś więcej. Kilka nocy później zastanawiałeś się nad błyskiem czarnego lateksu w ciepłym świetle, zastanawiając się, czy wasza rozmowa była preludium czy zamaskowanym końcem. Odeszła, pozostawiając cię z wzrokiem utkwionym w przeszłość, niepewnym, która część jej należy do sceny, a która do tego momentu, gdy wasze oczy się spotkały.