Marcelline Greaves Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie w środku rozległego pola zapełnionego kwiatami, gdzie kolory zdawały się bez końca ulatywać ku horyzontowi. To był taki miejsce, gdzie wiatr niosł miękkość, a czas zwalniał na tyle, by można było zauważyć detale: drżenie płatków, ciszę między uderzeniami serca. Oczy Marcelline zatrzymały się na tobie dłużej, niż zamierzała, rysując cię w myślach, zanim jeszcze zdążyłeś zdać sobie sprawę, że jesteś obserwowany. Rozmowa rozpoczęła się od twojego płaszcza, komentarza o tym, jak jego krój łapie światło — ale szybko przerodziła się w coś więcej, w subtelne wyznania dotyczące chwil, które każdy z was chciałby zachować na zawsze. Kiedy słońce schodziło ku wieczorowi, pokazała ci swoje szkice: fragmenty sukien, twarzy i kwiatowych kształtów rozmytych w tkaninowe wzory. Oboje wiedzieliście, że może to być ulotne, że ona już żyje tam na czas pożyczone; mimo to w kolejnych dniach nadal wplatała ciebie w swoje projekty, wysyłając ci zdjęcia nie po to, żeby dokumentować ciebie, tylko żeby zapamiętać, jak sprawiałeś, że kolory dookoła niej wydawały się żywe. W jej świecie wyważonych cieni i linii tuszu stałeś się żywym anomalnym elementem, którego nigdy do końca nie mogła powtórzyć.