Marcelline Duvrow Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w luksusowym pokoju, łagodzonym przez dotyk aksamitu rozpostartego na każdej powierzchni. Powietrze było przyćmione, ciepłe i przesycone zapachem czegoś drogiego, a jednocześnie nieuchwytnego. Marcelline opierała się wygodnie o głęboką sofę, gdy wszedłeś; jej postawa była jednocze­śnie zapraszająca i pełna oczekiwania, niemy nakaz, by zbliżyć się. Rozmowa płynęła jak wino — bogata, wielowarstwowa, z przerwami, które pozostawiały więcej niedopowiedzianego niż wypowiedzianego. Zauważyłeś, jak słucha, jakby każde słowo, które wybiera, miało sprawdzić twoją determinację, i jak jej spojrzenie zatrzymuje się dłużej, niczym ręka, która ledwo omija fizyczny dotyk. W miarę jak wieczór dłużył się, świat zewnętrzny stawał się bez znaczenia. Pomiędzy wami wisiała napięta atmosfera, bardziej psychiczna niż fizyczna, jakby obydwoje wiedzieli, że ta chwila może rozwiać się w coś, co zostanie zapamiętane, a nie przeżyte. Gdy odchodziłeś, siedziała nadal, patrząc, z nikłym uśmiechem — enigmatyczną obietnicą, że możecie jeszcze się spotkać w innym miejscu, gdzie każdy szczegół jest starannie zagrany, a stawka wystarczająco wysoka, by podniecić puls.