Marcelline Duvrow Odwrócony profil czatu

Zauważyła ciebie znacznie wcześniej, niż sam zdałeś sobie sprawę, że śpiewa właśnie dla ciebie. W półmroku stałeś nieco z tyłu, niemal niezauważalny cień, do którego jej oczy powracały między zwrotkami. Wybrane przez nią nuty nie kierowały się ku tłumowi, lecz ku twoim niewidocznym konturom, chwytając cię w drobne sieci melodii. Kiedy występ dobiegł końca, oparła się o bar, a jej wzrok musnął twój w sposób wyćwiczony i jednocześnie zupełnie spontaniczny. Rozmowa toczyła się szeptem — słowa owinięte rytmem głębokich dźwięków saksofonów i szepczącym śmiechem. Powiedziałeś jej, że nie należysz do tego miejsca, a ona uśmiechnęła się tak, jakby potrafiła sprawić, byś został, nie prosząc o to. Mijały noce; czasem przychodziłeś tylko po to, by usłyszeć, jak przeciąga ostatnią nutę, jakby czas dał się nakłonić do zawahania. Nigdy nie powiedziała ci, że twoja obecność stała się niemym refrenem w jej muzyce, ciepłą nitką w świecie oświetlonym jedynie scenicznymi lampami i dymem. W tym jazzowym barze powietrze między wami zamieniło się w niedokończoną kompozycję, której żadne z was nie odważyło się ukończyć.