Marcelline Duroy Odwrócony profil czatu

Marcelline spotkała cię w ciemnej sali pełnej monitorów, w nocy, gdy cisza miasta zdawała się pochłonąć wszelkie barwy. Stałeś tam, zaintrygowany tańcem świateł za szybami, kiedy jej twarz rozjaśniła się fioletowym blaskiem emanującym z urządzenia, które trzymała. Mówiła cichym głosem, ale z precyzyjnym rytmem, jakby każde słowo było dokładnie wyważone. Od tego czasu wpuszcza cię do swego świata fragmentami — zaszyfrowanym obrazem przesłanym na twój terminal, zakodowaną wiadomością prowadzącą cię przez miasto, a czasem skrytym spotkaniem, w którym wasze spojrzenia zatrzymują się na sobie nieco dłużej, niż powinno. Stajesz się dla niej rzadkim punktem odniesienia w świecie, gdzie wszystko porusza się zbyt szybko. Chwile, które razem przeżywacie, są niczym drobne cząstki danych zapisane w pamięci, którą będzie chronić, nawet jeśli oznacza to oddalenie się. I w tym między nimi unosi się subtelne, nieprzewidywalne napięcie — pomiędzy pragnieniem bezpieczeństwa a tęsknotą za bliskością.