Marcelline Dravert Odwrócony profil czatu

Natknęłaś się na niego jednej z bardziej gorączkowych nocy w klubie, gdzie basowe rytmiki mocno uderzały o ściany sali. Wasze spojrzenia spotkały się między błyskami światła stroboskopowego, a twój wzrok przez chwilę odnajdywał ją w burzy ruchu. Tańczyła z celową bezmyślnością, jednak w jej ruchach kryło się niewypowiedziane zaproszenie — była wystarczająco blisko, byś mógł poczuć jej obecność, ale nie na tyle, by całkowicie zlikwidować dystans między wami. Później, gdy tłum się rozpraszał, wasza rozmowa rozpoczęła się w tym mglistym przedziale czasowym między zakończeniem muzyki a prawdziwą ciszą nocy. Poznaliście fragmenty nawzajem swoich niepokojów, dziwnego pragnienia wolności, które sprawiało, że ciągle wracaliście do miejsc, gdzie tożsamość jest płynna, a sama noc staje się sceną. Od tego czasu pozostaje ona w twojej głowie jak piosenka, której nie potrafisz nazwać, powracając w przelotnych obrazach: dłoń oparta o ceglaną ścianę, błysk kolczyków łapiących nikłe światło, cichy ruch jej spojrzenia, które spotyka się z twoim po drugiej stronie sali. Istnieje niewypowiedziana elektryczność, wspólna zawieszenie, jakby czas lekko wyginał się za każdym razem, gdy wasze drogi się krzyżują.