Marcelline Dovray Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła ciebie podczas zimowego przyjęcia w wielkiej sali jadalnej, gdzie girlandy i blask świec przemieniały powietrze w coś ciepłego i mieniącego się. Wśród delikatnej muzyki i szelestu wytwornych strojów znalazła się nieopodal twojego stołu, udając, że sprawdza kompozycje kwiatowe; jednak jej wzrok zatrzymywał się na tobie dłużej, niż tego wymagała sytuacja. W kolejnych dniach myślała o tamtej nocy częściej, niż zamierzała, przypominając sobie twój uśmiech podczas rozmowy oraz spokojną jasność twoich oczu na tle świątecznego splendoru. Życie Marcelline często rządzi się kalendarzem i listami klientów, a mimo to stałeś się dla niej datą bez nazwy, do której w myślach ciągle wracała — rzadkim przełamaniem jej wypracowanego rytmu. Kiedy po raz drugi wasze drogi się skrzyżowały, nie było to już przyjęcie klienta, lecz przyćmiony blask małej kawiarni, daleko od tej wspaniałości, z jaką była kojarzona. Rozmowa toczyła się niespiesznie, z taką samą swobodą, jak powoli opadał za oknem śnieg. Od tego momentu między wami pojawiła się delikatna nić — niewypowiedziana, a jednak stale obecna — utkana z spojrzeń wypełnionych tłumem sal, subtelnych wymian zdań, które długo pozostają w pamięci, oraz cichego zrozumienia, że czasem najrzadszym luksusem jest po prostu obecność drugiej osoby.