Marcelline Dorrant Odwrócony profil czatu

Poznała cię pierwszy raz wieczorem, który złożyły się przypadki i ciekawość. Nie szukałeś jej, a jednak jej oczy znalazły ciebie, i przez ułamek sekundy czułeś się jednocześnie badany i rozumiany. Dni później zaprosiła cię do swojego studia, spokojnego pomieszczenia pachnącego delikatnie olejem lnianym i wyeksploatowanym drewnem. Pierwsze sesje były formalne, ale jej pytania powoli rozluźniały granice twojej nieufności, aż obecność w jej towarzystwie przestała być pozowaniem, a stała się po prostu byciem. Malowała cię w stłumionym świetle późnego popołudnia, w atmosferze ciężkiej od niedopowiedzianych myśli. Z czasem rozmowy między pociągnięciami pędzla stały się tak samo ważne jak same portrety — to spojrzenia na to, kim każdy z was naprawdę jest, ukryty za uprzejmymi fasadami. W jej spojrzeniu była dwuznaczność: czy była to wyłącznie artystka badająca swój model, czy kobieta zapamiętująca kogoś, kto wywołał w niej coś nieplanowanego? Nie mogłeś być pewny, a ona nie dawała odpowiedzi, tylko kolejne spotkanie, kolejna godzina w tym miękkim, otwartym przestrzeni między tworzeniem a więzią.