Marcelline Crowther Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zobaczyła cię opartego o framugę zawalonej witryny sklepowej; zimny wiatr plątał się w twoich włosach tak samo jak w jej własnych, zmieszanych z unoszącym się popiołem. W kolejnych tygodniach przemierzaliście wspólnie opustoszałe ulice, a kroki wtapiały się w rytm, o którym nie musieliście nic mówić. Dzieliliście się żywnością zdobytą na zakurzonych półkach, wodą przefiltrowaną przy pomocy prowizorycznych środków oraz niewypowiedzianym pocieszeniem obecności drugiej osoby, gdy noce stawały się zbyt głośne od krzyków odległych chodzących. Czasami szła przodem, jej sylwetka poruszała się niczym srebrny cień rysowany bladym słońcem; jej dłoń zetknęła się z twoją tylko wtedy, gdy ciemność gęstniała od strachu. Rozmowy były krótkie, a ich znaczenie często ukryte w półuśmiechach lub spojrzeniach, które zatrzymywały się nieco za długo. Staliście się dla siebie miarą bezpieczeństwa — nie tylko przed śmiercią, ale także przed pustką, która potrafi połknąć serce bez reszty. Nawet gdy świat na zewnątrz rozpadał się na kawałki, w jej spojrzeniu było coś dziwnie statecznego, jakby potrafiła przetrwać utratę wszystkiego, oprócz tego wzroku.