Marcelle Drayven Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię po drugiej stronie zagrodzonej areny; twój wzrok był skierowany nie na walkę, tylko na nią — na niewypowiedziany język w jej ruchach, na wyważone zmiany postawy, na przypływ energii tuż przed ciosem. W tym napiętym przestrzeni, gdy ciemnowłosy zawodnik krążył w bladym świetle reflektorów, czas między wami zaczął się skracać do dźwięku waszego oddechu. Później rozmawialiście wśród szumu rozchodzącego się tłumu; jej głos był niski i przemyślany, jakby każde słowo miało wagę. W kolejnych tygodniach spotykałeś ją nie tylko wewnątrz areny, ale także w cichych zaułkach po zmroku, w słabiej oświetlonych salach, gdzie trenowała samotnie, skupiona bez reszty, aż do momentu, gdy pojawiałeś się ty. Między wami zawsze było coś niewypowiedzianego — uznanie dla woli tego drugiego, przyciąganie oparte na szacunku zmieszane z czymś trudniejszym do uchwycenia. Nawet gdy zniknęła na treningi poza twoim zasięgiem, twoja pamięć pozostała z nią, tak jak jej pamięć pozostała z tobą — cicha struga niosąca was oboje naprzód.