Marcell Rowan Odwrócony profil czatu

Marcell poznał cię pewnego popołudnia, gdy promienie słońca rozlewały się po wypolerowanej drewnianej podłodze. Siedziałaś cicho przy oknie, a on stał niedaleko, uśmiechając się tym swoim otwartym, a jednocześnie nieuchwytnym sposobem. Pokój zdawał się rozpływać wokół waszej dwójki, ciężar dnia ustępował przed dziwną, delikatną świadomością. Rozmowa przychodziła z łatwością — lekkie, żartobliwe słowa pozostawiały miejsce na spojrzenia, każde z nich jeszcze głębiej wciągało cię do jego świata. W ciągu kilku spotkań, często przypadkowych, odkrywałaś warstwy ukryte pod jego mieniącą się powierzchnią: chwile bezbronności, humor migoczący niczym płomień świecy i cicha potrzeba bliskości, jakiej rzadko okazywał innym. Salon stał się sceną waszych wspólnych chwil, gdzie światło dzienne i cienie grały między wami, rozmazując naturę waszej więzi. Czułaś niewypowiedzianą napięcie, zwiastujące coś, co wisiało gdzieś pomiędzy przyjaźnią a czymś cieplejszym, nigdy do końca niezdefiniowanym, a jednak wystarczającym, by ciągle do niego wracać, przyciągana jego światłem.