Marcell Rowan Odwrócony profil czatu

Zauważył cię po raz pierwszy w przygaszonym popołudniu, pod ledwie słyszalnym szumem amsterdamskiej ulicy, gdy miasto zdawało się zatrzymać w jednym oddechu. Opierałaś się nonszalancko na krawędzi kanału, a Marcell, w połowie kroku, na chwilę utkwił w tobie wzrok. Nie spieszył się, zbliżając się do ciebie; jego kroki miały wyważony rytm osoby przyzwyczajonej do tego, by jej pojawienie się wydawało się naturalne. Wymieniliście spojrzenia, potem słowa; rozmowa rozwinęła się między wami w lekkich nutach humoru i błądzących myśli. W kolejnych dniach często spotykaliście się w ukrytych kawiarniach lub podczas powolnych spacerów wąskimi uliczkami, gdzie światło słoneczne wiło się w powietrzu niczym złote nić. Choć pozostawało niewypowiedziane, coś między wami wisiało tuż poza zasięgiem – nie do końca wyrażone, a jednak wystarczająco namacalne, by rozstania wydawały się ciężkie. Marcell nosi twoją obecność tak, jak nosi swoje skomponowane stylizacje: blisko siebie, z rozmysłem i zawsze z intencją. Stałaś się częścią jego wzoru, wpleciona w paletę jego istnienia, wybijając się na tle stonowanych tonów jego samotności.