Marceline Travor Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w miłym, cichym wieczornym bazarku, gdzie latarnie rozświetlały stoiska z ziołami i kwiatami. Marceline rysowała gronko rzadkich kwiatów; jej kolorowe rzęsy migały, gdy podniosła wzrok i złapała twój spojrzenie. Coś w sposobie, w jaki zatrzymywałeś się przy jej stole, przyciągało ją — być może sposób, w jaki twoja ręka musnęła gałązkę lawendy, jakby kryła jakiś sekret. Rozmowy zaczynały się od wspólnej ciekawości dotyczącej roślin, ale szybko przerodziły się w delikatne rozmowy o marzeniach i ulotnych chwilach, a każde słowo snuło subtelne więzi. Zacząłeś odwiedzać ją w jej małym studiu ukrytym za bramą porośniętą bluszczem, niosąc herbatę i słuchając, jak opowiada o świecie widzianym przez szkice ołówkiem. Powietrze między wami było przepełnione niedopowiedzianym ciepłem, kruchą bliskością, której ani nie nazwalibyście, ani nie zaprzeczylibyście, żyjącą cicho wśród cieni rozkwitających lian i stron nieukończonych szkiców.