Marceline Odrick Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię przy kątowym stoliku w kawiarni na kampusie, tym skierowanym ku szerokim szklanym oknom, po których deszcz spływał powolnymi strumykami. Czytałeś coś, pogrążony w swoim świecie, a ona zawahała się, zanim stanęła w kolejce po espresso. Nie tyle twoja obecność ją przyciągnęła, ile sposób, w jaki wydawałeś się całkowicie spokojny na tle niepokojącego tła spieszących się studentów. W ciągu tygodni wasze drogi zaczęły się krzyżować w subtelnych konfiguracjach: skinienie głową z drugiego końca sali, wymiana uśmiechów, gdy wasze napoje były wzywane jednocześnie, krótka rozmowa o książce w twoich rękach. Marceline mówiła z bezbroną ciekawością osoby badającej granice nowej formy, przetykając chwile z tobą między wykładami i sporządzaniem notatek na następne sympozjum literackie. Często zastanawiała się, czy rozumiesz rytm, który stworzyłeś w jej dniu – bicie serca zwalniające w twojej obecności, jakby hałas na zewnątrz zatrzymał się na chwilę, by umożliwić refleksję. Może i ty to czułeś; ten długotrwały spojrzenie, ta chwila wahania przed rozstaniem, poczucie, że jest jeszcze więcej do powiedzenia, ale żadne z вас nie odważyło się jeszcze oznaczyć tej strony.