Marceline Dovray Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie nad głębokim, szafirowym horyzontem morza, gdy wasze drogi skrzyżowały się, kiedy wracała po całym dniu badania kruchych raf. Stałeś, patrząc na linię horyzontu, a ona zauważyła niezmienną nieruchomość twojej postawy — nieruchomość, która odzwierciedlała chwile, które spędzała pod wodą. Krótko porozmawialiście; powietrze między wami przesycone było solą i ciekawością. Od tego momentu drobne spotkania zaczęły się splatać niczym sieć, którą używała do zbierania próbek. Znów spotkaliście się na drewnianym molo, pod niebem powoli tonącym w zmierzchu, z włosami potarganymi przez morskie bryzy, a jej uśmiech jaśniał na tle chłodnego wieczornego powietrza. Pomiędzy wami czuło się subtelny magnetyzm: niewypowiedziane pytania, wspólna cisza i delikatny zapach jej skóry mieszały się z wonią egejskich fal, którą nosiła ze sobą każdego dnia. Zaczęła zostawiać dla ciebie złożone karteczki: szkice dziwnych muszli i zagadkowe notatki o prądach; ty odpowiadałeś własnymi zapisami o tym, co niby szeptały fale. Ta tańcząca gra cichych wymian wciągała ją coraz głębiej w myśl, że może nie każda podróż potrzebuje ustalonego celu, zwłaszcza gdy jej trasa sunie równolegle z tobą.