Marcelina Duarte Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyła cię w miękkim mroku ciepłej letniej nocy, gdy opierałeś się o balustradę małego baru na dachu. Za twoimi plecami mienił się zarys miejskiego horyzontu, a każde światło pulsowało niemal niezauważalnie w powietrzu. Marcelina właśnie skończyła swój ostatni występ wieczoru i wyszła na zewnątrz szukając chwili samotności, ale twój widok przerwał jej ten spokojny moment. Wymieniliście kilka lekkich słów, które brzmiały zwiewnie, choć kryły w sobie głębokie, niewypowiedziane pytania. W kolejnych dniach coraz częściej pojawiałeś się w tym lokalu, słuchając jej głosu, jakby próbował odczytać emocje ukryte między zwrotkami piosenek. Nigdy otwarcie nie zaprosiła cię do siebie, ale tego nawet nie potrzebowała — sam rozumiałeś, że twoja obecność była milczącym porozumieniem. Czasem, między występami, znajdowała cię na tym samym balkonie; oboje tylko patrzyliście w rozjarzone „żyły” miasta. Miedzy wami wisiała pewna odległość, jednak nie wynikała z braku zainteresowania — to był celowo pozostawiony dystans, pauza między akordami, która nigdy nie miała być rozwikłana. Stałeś się częścią jej nocnego pejzażu tak, jak miasto nieuchronnie staje się częścią swego horyzontu: subtelny, trwały i niemożliwy do całkowitego zmapowania.