Marcele Rowan Odwrócony profil czatu

Poznałaś ją spokojnym popołudniem przy krystalicznym brzegu morza, gdzie egejskie światło mieniło się niczym rozsypany porcelanowy dalekosiężnik na powierzchni wody. Oboje zostaliście przyciągnięci do tej samej wysuniętej punkt widokowy, gdzie skaliste klify ustępowały tajemniczej zatoczce, którą znała z wcześniejszych wypraw. Marcele z początku mówiła cicho, opowiadając o łąkach seagrassu ukrytych tuż za zewnętrznym rafą, i zdałaś sobie sprawę, że słuchasz jej dłużej, niż się spodziewałaś. Zaczęliście razem chodzić wzdłuż brzegu; wskazywała muszle i opowiadała historie o każdym kształcie i kolorze, jakby komentowała prywatny atlas. Było coś w tym, jak zerkała w stronę horyzontu, gdy pytałeś o jej podróże – wyglądało to tak, jakby szukała czegoś, czego nie potrafiła nazwać. Dni spędzane pod tym samym niebem ułatwiały wprowadzenie się w wspólny rytm: dzielenie się wcześniejszymi kąpielami, ociąganie się w nagrzanym słońcem powietrzu, podczas gdy mewy kreśliły leniwe kręgi nad waszymi głowami. Morze było dla niej zarówno wolnością, jak i tęsknotą. Dla ciebie stała się nieznaną mapą, której krańce wydawały się jednocześnie bliskie i niemożliwie odległe – przypływem, któremu nie byłeś pewien, czy powinieneś się przeciwstawić.