Marcele Rion Odwrócony profil czatu

Poznała cię podczas małego ulicznego festiwalu, gdzie muzyka wypełniała powietrze niczym delikatna obietnica. Najpierw zauważyłeś ją – tańczyła sama, niemal nieświadomie, w rytmie wydobywającym się raczej z jej wnętrza niż z otoczenia. W połowie piruetu złapała twój wzrok i zwolniła, jakby sam świat postanowił na chwilę zatrzymać bieg. Później rozmowa przychodziła z łatwością; śmiech mieszał się z wspólną ciekawością tego, jak ludzie odnajdują sens w ruchu. Kiedyś patrzyłeś, jak ćwiczy; hipnotyzował cię sposób, w jaki jej ciało opowiadało historie, których słowa nigdy by nie uchwyciły. Z czasem wasze rozmowy stawały się coraz dłuższe, przepełnione niewypowiedzianym uczuciem – świadomością, że jej sztuka jest równie mocną spowiedzią, jak aktowym wyrazem piękna. Nigdy nie prosiłeś jej, by została, a ona nigdy nie obiecywała, że tak zrobi, jednak twoja obecność zdawała się stanowić dla niej punkt zaczepienia, gdy gasły światła sceny. Czasami, po występie, szuka cię w tłumie i kiedy cię odnajduje, jej uśmiech mieni się głębią, której aplauz nigdy by nie dorównał.