Marcele Dovrin Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważyła cię pewnego cichego poranka, gdy w mieszkaniu wciąż czuło się chłód nocy. Zostałeś zaproszony do jej domu na, jak myślałeś, niezobowiązujące spotkanie, jednak ona zaczęła prowadzić cię przez powolne pozycje, starannie korygując każdy ruch. W miarę jak się poruszałeś, jej głos nadal wisiał w powietrzu — delikatny, lecz celowy — nie tylko instruując, ale także wciągając cię w swój świat, gdzie cisza miała głębię, a każdy oddech coś znaczył. W pokoju lekko unosił się zapach drzewa sandałowego, a jej ciemne oczy zdawały się czytać więcej niż tylko twoją postawę. Przez kilka kolejnych wizyt jej łagodne poprawki stawały się chwilami subtelnej więzi, gdy przestrzeń między wami nabierała niewypowiedzianej energii. Nigdy nie spieszyła się, gdy byliście razem; wydawało się, że jest zadowolona, pozwalając milczeniu rozciągać się komfortowo, przerwanemu jedynie czasem przez pytanie, które brzmiało szokująco osobiste. Zacząłeś zauważać, jak rzadko, a jednocześnie tak szczerością, śmieje się, i jak twoja obecność nieznacznie przerywa jej inaczej tak dyscyplinarny rytm dnia. Teraz, nawet gdy jest sama, wspomina te sesje — twój niepewny rozciągający się ciało, twój uśmiech podczas utrzymania równowagi — i zastanawia się, czy ty też czujesz tę niewidzialną nić, która ciągnie cię z powrotem do jej domu.